Ο άνθρωπος, από τότε που ανακάλυψε τη φωτιά και την έθεσε στην υπηρεσία του, διαχρονικά διαπίστωσε ότι και τα υπολείμματα της καύσης (στάχτη), είναι πολύ χρήσιμη, ανάλογα με τις ανάγκες και τις καθημερινές ενασχολήσεις που προέκυπταν.

Αξίζει να το διαβάσουμε για να δούμε πόσο εύκολα πέφτουμε στην παγίδα του διαβόλου χωρίς να το καταλαβαίνουμε.
Κάποτε ο διάβολος κάλεσε μία παγκόσμια συνέλευση δαιμόνων. Στήν εναρκτήρια ομιλία του, ανάμεσα στά άλλα, είπε:
«Δέν μπορούμε νά εμποδίσουμε τούς Χριστιανούς νά πηγαίνουν στήν εκκλησία.

-Γέροντα, πρέπει πάντα να ομολογούμε το «πιστεύω» μας;

-Χρειάζεται διάκριση. Είναι φορές που δεν πρέπει να μιλήσουμε και άλλες φορές που πρέπει να ομολογούμε με παρρησία το «πιστεύω» μας, γιατί φέρουμε ευθύνη, αν δεν μιλήσουμε. Σε αυτά τα δύσκολα χρόνια ο καθένας μας πρέπει να κάνει ότι γίνεται ανθρωπίνως και ό,τι δεν γίνεται ανθρωπίνως να το αφήνει στον Θεό. Έτσι θα έχουμε ήσυχη την συνείδησή μας ότι κάναμε εκείνο που μπορούσαμε. Αν δεν αντιδράσουμε, θα σηκωθούν οι πρόγονοί μας από τους τάφους.Εκείνοι υπέφεραν τόσα για την πατρίδα και εμείς τι κάνουμε γι’ αυτήν; Η Ελλάδα, η Ορθοδοξία, με την παράδοσή της, τους Αγίους και τους ήρωές της, να πολεμείται από τους ίδιους τους Έλληνες και εμείς να μην μιλάμε! Είναι φοβερό!

«Πρέπει να ζητούμε πρώτα την Βασιλεία των Ουρανών και αυτή να είναι η μέριμνά μας, και όλα τα άλλα θα μας δοθούν. Άμα ξεχνιέται ο άνθρωπος σε αυτήν την ζωή, χάνει τον καιρό του και χαραμίζεται.
Άμα δεν ξεχνιέται και ετοιμάζεται για την άλλη ζωή, τότε έχει νόημα αυτή η ζωή. Όταν ο άνθρωπος σκέφτεται πώς να βολευτεί εδώ, βασανισμένος είναι και κουράζεται και κολάζεται.

Ο σημερινός άνθρωπος κινείται σε μία πολύπλοκη γραμμή, που καταλήγει στο χάος. Δεν έχει ένα βαθύ κέντρο αναφοράς. Δεν θέτει στη ζωή του σταθερή αρχή και τέλος. Δεν προσανατολίζεται σε ζωηφόρα πηγή για να ξεδιψάσει. Δεν βλέπει στον ελευθερωτή ουρανό, που παραμένει για να τον παραλάβει και να τον λυτρώσει.

Διάφορες διηγήσεις ωφέλιμες για τους πολέμους που ξεσηκώνει μέσα μας το πάθος της πορνείας

Ο Γέροντας Παΐσιος διηγήθηκε σε πνευματικό του τέκνο το ακόλουθο θαυμαστό γεγονός, το οποίο συνέβη στον ίδιο.
Κάποτε, όταν ήμουν στον Τίμιο Σταυρό, αρρώστησα βαριά. Ήταν χειμώνας βαρύς, είχε πέσει τόσο χιόνι που κανένα δέντρο δεν έμοιαζε για δέντρο.

Ο χρόνος περνάει και δεν γυρίζει πίσω! Νομίζεις πως θα ζεις για πάντα; Κάνεις λάθος! Κοίταξε γύρω σου! Παρατήρησε και σκέψου! Ο παππούς που κάθεται δίπλα σου στο λεωφορείο δεν ήταν κάποτε σαν εσένα;

- Γέροντα, ο θείος έρως είναι η αγάπη για τον Θεό;

- Ο θείος έρως είναι κάτι ανώτερο από την αγάπη για τον Θεό.

Ο πατήρ Αρσένιος Καππαδόκης αρνούνταν όλα τα δώρα που του πρόσφεραν ως ευχαριστία για τις ευεργεσίες του, λέγοντας
: «Η πίστη μας δεν πουλιέται!».

Τι είδους άνθρωποι θέλει ο Θεός να είμαστε. Όλοι έχουμε την επιθυμία να Τον υπηρετήσουμε. Για να μπορούμε όμως, να Τον υπηρετούμε όπως αρμόζει σ’ Εκείνο, πρέπει πρώτα να είμαστε οι άνθρωποι που Εκείνος θέλει. Πρέπει, το Μάρκος γ:14 να είναι αλήθεια και για τη δική μας τη ζωή. Στο εδάφιο εκείνο διαβάζουμε, Και εξέλεξε δώδεκα, δια να ήναι μετ’ αυτού και δια να αποστέλλη αυτούς να κηρύττωσι.

Το κάνουμε συχνά στη ζωή μας. Πιστεύω όλοι μας έχουμε παρόμοιες εμπειρίες. Λέμε κάποια πράγματα, χρησιμοποιούμε έννοιες που δεν ξέρουμε ακριβώς το πραγματικό τους νόημα, την ιδιαίτερη βαρύτητα που έχουν και τις συνέπειες που συνήθως ακολουθούν. Και αν μείνει κανείς μόνο στα λόγια, ας πούμε ότι οι συνέπειες είναι ελαφρύτερες. Αλλά η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σκληρή, διότι συνήθως δεν αρκούμαστε στα λόγια, αλλά προχωράμε σε έργα, σε πράξεις, σε ζωή. Κάποτε προχωράμε τόσο γρήγορα, είμαστε τόσο αποφασισμένοι, που δεν μπορούμε ούτε καν να σκεφτούμε να γυρίσουμε πίσω, ούτε να ανακόψουμε πορεία. Και τότε η κατάληξη είναι συντρίμμια και ολοκληρωτικός όλεθρος. Σε αυτήν ακριβώς την κατηγορία ανήκει και η φράση «Εγκαταλείπω το Θεό, …προσπερνάω το Θεό, …αγνοώ το Θεό…» όποιος κι αν τη λέει, ό, τι κι αν εννοεί ο ίδιος και οι γύρω απ’ αυτόν.