Όπως μου διηγήθηκαν Πατέρες της Σκήτης αυτής, στην Εύβοια ήταν Επίσκοπος με το όνομα Θεοφάνης. Στην επαρχία του ήταν Μνας πτωχός, ό όποιος, είχε στην κατοχή του από κληρονομιά ένα μικρό καζανάκι, πού το λέγανε «μπαγκράτσι».

Ό Αρχιμανδρίτης Ιωακείμ, κατά κόσμον Ιωάννης Σπετσέρης από την Κεφαλληνία, ήταν παιδί ιερέα, ήλθε να κοινοβιάσει στη Σκήτη αύτη, στην Καλύβα των «αγίων Αναργύρων» πού είχαν τότε οι Γέροντες, Χριστόφορος με τον υποτακτικό του Συνέσιο Μοναχό.

Ένας άλλος προχωρημένος στην κατά Θεόν αρετή και προκοπή ήταν στη Νέα Σκήτη, ο Γέρο - Δανιήλ, ο οποίος ασκήτευε μέσα στο μεγάλο πύργο, πού έχει το εκκλησάκι της «Αγίας Άννης», ήταν από τα μέρη της Κοζάνης, έκανε στους Πατέρες τον εργάτη, και πρόθυμος βοηθούσε πάντας χωρίς διάκριση.

Στην Καλύβα «Μεταμόρφωσις» της ιεράς Σκήτης Αυτής, έζησε με πολύ σκληρό ασκητικό αγώνα, ό ιερομόναχος Μηνάς.

Στην Ιερά Σκήτη της Αγίας Αννης και συγκεκριμένα στην Καλύβα «Γέννησις της Θεοτόκου», με αυταπάρνηση, ασκητική ζωή και τέλεια υπακοή, έζησε σαν τέλειος υποτακτικός ό Πάτερ Στέφανος, ό οποίος ήταν κι ό τελευταίος διάδοχος στην Καλύβη αυτή και συνεχιστής της ενάρετης ζωής και πολιτείας, πού είχε ή ευλαβέστατη Συνοδεία του Γέροντα Γρηγορίου, πρώην Κωνσταμονίτου και του οσιότατου αρχιμανδρίτη Ιωακείμ, ό όποιος ήταν και ό Γέροντας του Μονάχου Στέφανου και επειδή είχε έρθει κι αυτός, όπως και ό Γέροντας του Ιωακείμ από την Αμερική, όλοι τον ήξεραν και τον αποκαλούσαν «Στέφανος ό Αμερικάνος».

Εκατόν πενήντα χρόνια μετά από το διάδοχο του Αγίου Γερόντιου, σε μια ξεροκαλύβα στο πάνω μέρος της Σκήτης αυτής, ασκήτευε ένας ενάρετος Μοναχός, ό Γέρων Δαμασκηνός.

Ό υποτακτικός του Πατρός Ιωακείμ, θεοφύλακτος Μοναχός, μετά το θάνατο του γέροντα του, είδε υπερφυσικά φαινόμενα πού προξενούν θείο φόβο και τρόμο.

Ένας από τους αγωνιστές στην κατά Θεόν ζωή και πολιτεία ήτανε και ό Γέρο - Ιωσήφ, ό οποίος επειδή τα τελευταία του χρόνια πέρασε στα ησυχαστήρια της Νέας Σκήτης, πήρε το όνομα Σπηλαιώτης.

Στην Καλύβη του «Αγίου Σπυρίδωνος» έγινε Μοναχός και πήρε το όνομα Γαβριήλ και υστέρα από πολλά χρόνια υπακοής, στους Γεροντάδες του, έγινε Διάκονος, Πρεσβύτερος και Πνευματικός. Κατόπιν προσκλήσεως του Επίσκοπου Κορίνθου, με την ευλογία του Γέροντα του, πήγε στην Κόρινθο. Εκεί έμεινε πολλά χρόνια, με την εξομολόγηση, τη πνευματική νουθεσία, άλλα και το παράδειγμα της πνευματικής του ζωής και πολιτείας, βοήθησε τους χριστιανούς να βρούνε το δρόμο του Θεού, το δρόμο της κατά Θεόν ζωής και της καθόλου αρετής.

Στην ίδια Σκήτη της Αγίας Άννας, ό Μοναχός Προκόπιος από την Καλύβα «Είσόδια της Θεοτόκου» είχε μεγάλη επιθυμία να μάθει μουσικά, για να δοξολογεί κι αυτός το Θεό, όπως και οι άλλοι αδελφοί.

Τα ονόματα ανέκαθεν είχαν σπουδαία σημασία για την ανθρώπινη επικοινωνία και κατανόηση, δεδομένου ότι έπαιζαν το ρόλο των στοιχείων εκείνων με τα οποία γινόταν γνωστή η δήλωση προσώπων, ζώων και αντικειμένων.