Το παρακάτω άρθρο εξηγεί αναλυτικά όλα όσα πρέπει να γνωρίζει ένας Ορόδοξος Χριστιανός για τους συμβολισμούς και τις εικονίσεις της Πίστης του: 

Υπάρχουν, αγαπητοί πράγματα που θα έπρεπε να μας προκαλούν το θαυμασμό, να ευχαριστούμε και να δοξολογούμε τον πάνσοφο Δημιουργό. Αλλά δυστυχώς τα πράγματα αυτά τα έχουμε συνηθίσει, τα βλέπουμε, τα απολαμβάνουμε κάθε μέρα και δεν μας προκαλούν την εντύπωση που θα έπρεπε. Θέλετε παράδειγμα; Να το φως, το φως που σκορπίζει ο ήλιος.

Ένα, αγαπητοί μου, ένα απόγευμα σ’ ένα δρόμο, που πήγαινε από τα Ιεροσόλυμα στους Εμμαούς, δυο άνθρωποι περπατούσαν. Ήταν ο Λουκάς και ο Κλεόπας. Ήταν η Κυριακή που αναστήθηκε ο Χριστός. Αλλά το χαρμόσυνο αυτό γεγονός δεν το είχαν ακόμα πληροφορηθεί οι δυο αυτοί μαθηταί. Ζούσαν με τις θλιβερές εντυπώσεις της σταυρώσεως του Χριστού.

Ένα από τα όμορφα θεάματα της φύσεως είναι η αυγή. Λίγο πριν να βγεί ο ήλιος το μέρος της ανατολής παίρνει ένα υπέροχο χρώμα. Γλυκοχαράζει. Όλη η φύση ξυπνάει. Ο πετεινός είναι το πρώτο πουλί που σαλπίζει το εγερτήριο. Ποιηταί ύμνησαν, ζωγράφοι ζωγράφισαν το γλυκοχάραμα.

Πάνω, αγαπητοί μου, πάνω στο φρικτό Γολγοθά ο Κύριος ημών Iησούς Χριστός προσέφερε τον εαυτό του θυσία υπέρ «της του κόσμου ζωής και σωτηρίας» Τι σημαίνει τούτο; Είναι το πιο υψηλό αλλά και το πιο δύσκολο για την ανθρώπινη κατανόηση κήρυγμα. Το ότι ο Χριστός σταυρώθηκε για να σώσει τον κόσμο, ούτε οι αρχαίοι Έλληνες με όλη τη σοφία τους μπορούσαν να το καταλάβουν, αλλά ούτε και οι Ίουδαίοι.

Η Εκκλησία, αγαπητοί, ώρισε μέρες που γιορτάζει σημαντικά γεγονότα. Λίγες ήταν στην αρχή οι γιορτές. Με τον καιρό αυξήθηκαν. Έτσι υπάρχουν σήμερα γιορτές για το Χριστό (δεσποτικές), για την υπεραγία Θεοτόκο (θεομητορικές), για τους αγγέλους, για τους αποστόλους, για τους πατέρες και διδασκάλους, για πολλούς μάρτυρες και οσίους.

Η εργασία, αγαπητοί μου, η εργασία είναι εντολή του Θεού. Είναι η πρώτη εντολή που έδωσε ο Θεός όταν έπλασε τον άνθρωπο και τον έβαλε μέσα στον παράδεισο. Τον έβαλε εκεί, για να εργάζεται και να φυλάει τον παράδεισο. Κι’ όταν ο άνθρωπος αμάρτησε και διώχτηκε απ’ τον παράδεισο, πάλι ο Θεός επανέλαβε την εντολή της εργασίας, με τη διαφορά ότι ύστερα απ’ την πτώση του ανθρώπου η εργασία έγινε δυσκολότερη, γιατί η γη, που ήταν πρώτα χώμα ολοκάθαρο χωρίς αγκάθια, γέμισε ύστερα από αγκάθια, και για την καλλιέργεια της γης χρειαζόταν κόπος και ιδρώτας.

Η Εκκλησία αγαπητοί, όπως είπαμε, είναι ένας θεοσύστατος οργανισμός. Πνευματικός και άγιος ο σκοπός της. Πνευματικά και άγια τα μέσα που μεταχειρίζεται για να πετύχει το σκοπό της. Και πνευματικοί άνθρωποι πρέπει να είναι τα όργανά της, οι κληρικοί. Ανώτεροι χρημάτων και ανθρώπινων αδυναμιών. Έτσι θα διαψεύσουν εκείνο που λένε οι άθεοι, πως η εκκλησία είναι ένα μαγαζί!…

Η Εκκλησία, αγαπητοί, η Εκκλησία δεν είναι ένας οργανισμός, όπως είναι οι οργανισμοί που φτιάχνουν οι άνθρωποι για ορισμένους σκοπούς. Όχι. Είναι ένας οργανισμός, που ξεχωρίζει απ’ όλους τους οργανισμούς της γης. Είναι ένας οργανισμός, που ιδρύθηκε απ’ το Θεό.

Μιλήσαμε, αγαπητοί μου, για τους διακόνους και τους ιερείς. Τώρα θα μιλήσουμε για τους επισκόπους. Κι’ εδώ ακούγονται αντιρρήσεις. Μερικοί λένε: Έχουμε παπάδες. Τι χρειάζονται οι δεσποτάδες;…
Σ’ αυτούς που λένε, πως το επισκοπικό αξίωμα είναι περιττό, απαντούμε τα εξής.

Είδαμε, αγαπητοί, στο προηγούμενο κήρυγμα ποιοι είναι οι εχθροί της ιεροσύνης. Είναι οι υλισταί και άθεοι, είναι οι αιρετικοί προτεστάντες, και προπαντός στις μέρες μας οι αντίχριστοι χιλιασταί. Αλλ’ εκτός απ’ αυτούς υπάρχουν και άνθρωποι, που λέγονται ορθόδοξοι χριστιανοί, αλλά έχουν κι’ αυτοί εσφαλμένες αντιλήψεις για την ιεροσύνη. Μερικοί απ’ αυτούς περιορίζουν τη δύναμη της ιεροσύνης, και όταν τους προτρέπεις να πάνε να εξομολογηθούν σου λένε: «Γιατί να πάω στον παπά; Λέω τ’ αμαρτήματά μου στην εικόνα».

Μέχρι τώρα μιλήσαμε για άτομα που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους μέσα στον ορθόδοξο ναό, άλλοι σαν πυλώροι, άλλοι σαν νεωκόροι, άλλοι σαν αναγνώστες και άλλοι σαν ψάλτες. Αυτοί αποτελούν το υπηρετικό προσωπικό του ναού και ονομάζονται κατώτερος κλήρος. Είναι πρόσωπα εκκλησιαστικά, βρίσκονται συχνότερα στο ναό, έρχονται σε επαφή με τον πιστό λαό και πρέπει η συμπεριφορά τους να είναι χριστιανική.

Ο άνθρωπος αγαπητοί αισθάνεται την ψυχική ανάγκη να εκδηλώνει αυτό που σκέπτεται και αισθάνεται. Το εκδηλώνει με λόγια και με εικόνες και σύμβολα. Το εκδηλώνει και με τη μουσική. Η μουσική το τραγούδι, είναι η γλώσσα της καρδιάς. Πες μου τι τραγουδάς, για να σου πω τι αγαπάς. Αν τραγουδάς τραγούδια πατριωτικά, αυτό σημαίνει πως αγαπάς την πατρίδα. Αν τραγουδάς τραγούδια της ξενιτιάς, σημαίνει πως νοσταλγείς το χωριό σου. Αν τραγουδάς τραγούδια του που εξυμνούν τον αισχρό έρωτα, σημαίνει πως η καρδιά σου είναι αιχμάλωτη από σεξουαλικούς πόθους.

Μια, αγαπητοί μου, μια απ’ τις διακονίες μέσα στο ναό είναι και η διακονία του αναγνώστου. Για τη διακονία αυτή του αναγνώστου θα μιλήσουμε εδώ.
Πρώτος αναγνώστης ήταν ο Έσδρας; Tι ήταν αυτός ο Έσδρας; Όσοι θέλουν να μάθουν, ας ανοίξουν ένα απ’ τα ιερά βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης, το βιβλίο «Έσδρας», και ας το διαβάσουν.

Όλα, αγαπητοί μου, όλα όσα γίνονται ή λέγονται μέσα στον ορθόδοξο ναό έχουν τη σημασία τους. Τίποτε δεν λέγεται ή γίνεται άσκοπα. Γιατί αυτοί πούκαναν τις ιερές ακολουθίες ήταν άνθρωποι φωτισμένοι από το Πνεύμα το Άγιο.

Νεωκόρος! H λέξις αυτή ακούγεται με περιφρόνηση απ’ το σημερινό κόσμο. Αν πης σε κάποιο νέο να γίνει νεωκόρος, όχι μόνο δεν θα δεχθεί, αλλά και θα θεωρήσει την πρόταση σου προσβλητική. – Ακούς εκεί, να γίνω νεωκόρος! Τι με πέρασες; Κανένα άχρηστο άνθρωπο, που δεν μπορεί τίποτε άλλο να κάνει παρά ν’ ανάβει και να σβήνει κεριά;…

Στην προηγούμενη ομιλία μας μιλήσαμε για το ράσο. Το ράσο είπαμε ξεχωρίζει τον ιερέα από τους λαϊκούς. Προφυλάσει τον ιερέα από δημόσιες εκτροπές. Γιατί πρέπει ένας ιερεύς να ‘ναι πολύ αναιδής και κακοήθης και να μην υπολογίζει καθόλου την κοινή γνώμη, για να τολμήσει π.χ. να μπει σε νυκτερινά κέντρα.

Για την αμφίεση, για την ενδυμασία των κληρικών μας, θα μιλήσουμε εδώ.
Όταν, αγαπητοί μου, όταν ο άνθρωπος βρισκόταν στον παράδεισο, ο πρώτος εκείνος άνθρωπος δεν είχε ανάγκη από ενδυμασία, από ρούχα. Ήταν γυμνός. Αλλ’ όπως τα μικρά παιδιά, ενώ είναι γυμνά, δεν πονηρεύονται καθόλου αλλά παίζουν αθώα κι’ ευτυχισμένα στην αυλή των σπιτιών τους, έτσι και ο άνθρωπος, προτού αμαρτήσει, ήταν αθώος, και η γυμνότητα δεν τον σκανδάλιζε. Ρούχο του ήταν η αθωότητα.

Η Εκκλησία, αγαπητοί μου, η Εκκλησία μας αυτή που βρίσκεται εδώ στη γη και αποτελείται από τα ζωντανά μέλη, ονομάζεται στρατευομένη Εκκλησία. Και ονομάζεται έτσι γιατί η χριστιανική ζωή που καλούμαστε να ζήσουμε δεν είναι μια κατάστασης τεμπελιάς και κοσμικής αναπαύσεως και διασκεδάσεως. Είναι μια διαρκής μάχη, ένας αγώνας ένας πόλεμος. Ο πιο σκληρός αλλά και ο πιο ένδοξος πόλεμος.

Κάθε σπίτι, αγαπητοί μου, κάθε σπίτι, και το φτωχότερο ακόμα, έχει σκεύη, δηλαδή αντικείμενα που είναι απαραίτητα για τις καθημερινές ανάγκες του σπιτιού. Έτσι υπάρχουν σκεύη μαγειρικά για την παρασκευή των φαγητών, σκεύη επιτραπέζια όπως είναι τα πιάτα, τα κουτάλια, τα μαχαίρια, κ.τ.λ. Σκεύη μπορούμε ακόμα να πούμε πως είναι τα έπιπλα, που είναι χρήσιμα και αυτά για τη λειτουργία ενός σπιτιού. Όσο πλουσιότερο είναι το σπίτι, τόσο τα σκεύη του είναι πολυτιμότερα. Έχουμε ακούσει πως στα τραπέζια των μεγιστάνων και των βασιλέων του αρχαίου και του νέου κόσμου πιάτα, ποτήρια, κουτάλια, κ.τ.λ. είναι από χρυσάφι και λαμποκοπούν. Είναι τα λεγόμενα σερβίτσια. Σήμερα δε με την πολυτέλεια που έχει επικρατήσει, όλα σχεδόν τα σπίτια συναγωνίζονται, πιο θα έχει τα πολυτιμότερα σερβίτσια.